Ebru

Su üstünde o hayal

bir yağmurla düşer avuçlarıma

Renkler hem annedir gece yarısı

Hem divane çocuğu masivanın

Bir rüyanın mahşerinde yıldızlar

Kayar göklerinden yalnızlığımın

Can denizin kalbindedir, yorgundur

Lâle, suyla aralanan bir kapı

Menekşenin sessizliğinde sevda

Mosmor kesilmiştir dudaklarında

Bir çiçeğin özsuyunda ağlayan

Bir âşığın gözleridir, yorgundur

Kâtip, arzuhalin kıvrımlarında

Yitirmiştir umut mevsimlerini

Çiğdem nerde bilir misin, bahçıvan

Hangi sonbahara erdi karanfil

Kimin bahçesinde açıyor leylâk

Hangi ebru beni arar seherde

Su coşkun ve mağrur; gülüyor renkler

Fırçanın ucunda nazar gülleri

Belki de bu şiir bu ıssız yerde

Beyaz bir yol bulup göklere gider